ترکیب و مواد ابزار تراش

تشکیل می دهند
قسمت برش ابزار تراش شامل لبه برش اصلی، لبه برش ثانویه، سطح چنگک، سطح پهلو و سطح کناری کمکی است. شکل هندسی آن با زاویه چنگک o، زاویه تسکین o، زاویه انحراف اصلی κr، زاویه شیب لبه S، زاویه انحراف ثانویه κr' و شعاع قوس نوک ابزار rε تعیین می شود. انتخاب پارامترهای هندسی ابزار تراشکاری تحت تأثیر عوامل زیادی است و باید با توجه به شرایط خاص انتخاب شود. زاویه چنگک o با توجه به ترکیب و استحکام مواد قطعه کار انتخاب می شود. هنگام برش مواد با مقاومت بالاتر، باید مقدار کمتری در نظر گرفته شود. به عنوان مثال، هنگام برش فولاد کربن معمولی، زاویه چنگک ابزار تراش کاربید 10 درجه تا 15 درجه است. هنگام برش فولاد کروم منگنز یا فولاد کوئنچ شده، زاویه چنگک -2 درجه تا -10 درجه است. به طور کلی، زاویه تسکین 6 درجه تا 10 درجه است. زاویه انحراف اصلی κr با توجه به شرایط سختی سیستم فرآیند تعیین می شود که به طور کلی از 30 درجه تا 75 درجه متغیر است. هنگامی که سفتی ضعیف باشد، مقدار بیشتری می گیرد. هنگام چرخاندن شفت پلکانی به دلیل نیاز روش برش باید بزرگتر یا مساوی 90 درجه باشد.
مواد
شعاع قوس نوک ابزار rε و زاویه انحراف ثانویه κr' عموماً با توجه به الزامات زبری سطح ماشینکاری شده انتخاب می شوند. زاویه شیب لبه S بر اساس جهت حذف تراشه مورد نیاز و قدرت تیغه تعیین می شود. نوع قسمت جلویی ابزار تراشکاری (شکل 2) عمدتاً توسط خواص مواد قطعه کار و مواد ابزار تعیین می شود. ساده ترین نوع تخت است. نوع تخت با زاویه چنگک مثبت برای ابزارهای تراشکاری فولادی با سرعت بالا و ابزارهای تراش کاربید برای تکمیل مناسب است.